لطفا برای مشاهده چکیده، به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور دست یافتن به راهکارهای مناسب جهت تنظیم پاسخ های ایمنی که منجر به افزایش کارآیی واکسن شود، در این مطالعه الگوی پاسخ ایمنی متعاقب تزریق واکسن دوگانه دیفتری-کزاز در موش مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از واکسن های تک ظرفیتی دیفتری و کزاز و واکسن دوگانه دیفتری-کزاز که در مجاورت ادجوانت (ژل فسفات آلومینیوم) و بدون ادجوانت، فرموله شده بود، استفاده گردید. واکسن های فرموله شده در 5 مرحله به 6 گروه از موش های Balb/c تزریق شد. دو هفته بعد از آخرین تزریق، طحال موش ها خارج شده و سلول های طحالی در مجاورت آنتی ژن های موردنظر قرار گرفتند و میزان سایتوکاین هایInterleukin 4) IL-4 ( و IFN-ɤ (Interferon gamma) در مایع رویی کشت سلولی اندازه گیری گردید. میزان IL-4 در موش هایی که واکسن های با ادجوانت را دریافت کرده بودند، در مقایسه با گروه بدون ادجوانت و نیز گروه کنترل، افزایش مشخصی را نشان داد. درحالی که این افزایش در مورد IFN-ɣ معنی دار نبوده است. نتایج فوق نشان داد که جهت گیری پاسخ های ایمنی بیشتر به سمت پاسخ های ایمنی زیررده (T helper 2) Th2 است که علت این امر می تواند به ماهیت آنتی ژن، نحوه فرمولاسیون واکسن و درصد جذب آنتی ژن در ژل آلوم مرتبط باشد که در نهایت بر روی گرایش پاسخ ایمنی تأثیر خواهد گذاشت.

بیماری کزاز یک بیماری سیستم عصبی است که توسط عامل عفونی کلستریدیوم تتانی ایجاد می شود و از جمله بیماری های عفونی است که باواکسیناسیون کاملا قابل پیشگیری می باشد. مشخصه این بیماری افزایش تون عضلات و اسپاسم های دردناک است که ناشی ازآزاد شدن توکسین کلستریدیوم تتانی، تانواسپاسمین، است. امروزه با اجرای برنامه واکسیناسیون منظم در همه کشورها این بیماری به ندرت دیده می شود. در اینجا یک مورد بیمار مبتلا به کزاز ژنرالیزه شدید بستری در بیمارستان شهدای خلیج فارس معرفی می شود که به دلیل عدم واکسیناسیون کامل علیه این عامل عفونی رخ داده است.

سابقه و هدف: در افراد مسن، دریافت کنندگان پیوند کلیه، بیماران همودیالیزی مزمن و مبتلایان به نارسایی مزمن کلیه عیار سرمی آنتی بادی کزاز پایین تر از سطح حفاظتی بوده و با تجویز تک دوز یادآور واکسن توکسویید کزاز عیار آنتی بادی حفاظتی در بیماران همودیالیزی مزمن بدست می آید. تحقیق حاضر به منظور تعیین اثر بخشی تجویز تک دوز واکسن توکسویید کزاز بر پاسخ ایمنی همورال بیماران همودیالیزی مزمن انجام گرفت.مواد و روش ها: روش تحقیق کارآزمایی بالینی از نوع قبل و بعد بود. از 54 بیمار همودیالیز مزمن که حداقل 3 نوبت در هر هفته دیالیز می شدند 2 میلی لیتر خون وریدی جهت بررسی عیار آنتی بادی (IgG) کزاز به روش ELISA با کیت IBL ساخت هامبورگ اخذ گردید. عیار IgG بیشتر و مساوی 0.1 IU/ml به عنوان عیار محافظت کننده کافی قلمداد شد. به بیمارانی که عیار IgG سرمی کمتر از 0.1 IU/ml داشتند واکسن Td تزریق شد و 8 هفته پس از تجویز واکسن عیار آنتی بادی (IgG) سرمی کزاز تعیین گردید.یافته ها: میزان عیار آنتی بادی سرمی کزاز در 53 بیمار (%98) کمتر از 0.1 IU/ml و میانگین عیار فوق 0.053±0.1 واحد در میلی لیتر بود. بعد از تجویز واکسن Td میزان عیار آنتی بادی سرمی کزاز در 51 بیمار (%96) بیشتر از 0.1 IU/ml بوده و میانگین میزان عیار آنتی بادی سرمی پس از واکسیناسیون 2.77±1.96 واحد در میلی لیتر شد. با انجام آزمون signed rank wilcoxon test اختلاف بین سطوح عیار محافظت کنندگی آنتی بادی سرمی کزاز قبل و بعد از تجویز یک دوز واکسن کزاز معنی دار بود (p<0.0001).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که تجویز دوز یادآور Td به بیماران همودیالیزی مزمن موثر و بدون عارضه می باشد و با توجه به این که %4 بیماران بعد از دریافت دوز یادآور واکسن عیار آنتی بادی در سطح محافظت کنندگی ضعیف دارند، توصیه می شود عیار آنتی بادی فوق بعد از تجویز واکسن در بیماران همودیالیزی و نیز در شرایطی که بیمار همودیالیزی آسیب دیده اندازه گیری شود تا وضعیت ایمنی هومورال و نیاز به تجویز یک دوز دیگر واکسن کزاز مشخص گردد.

هدف: کزاز یک اختلال عصبی است که بصورت تک گیر و تقریبا همیشه در افرادی که دارای مصونیت ناکامل می باشند بروز می کند. اکثریت موارد کزاز در افراد بالای 60 سال می باشد با توجه به خطر ابتلا به فرم شدید و مرگ و میربالای آن در بین افراد مسن این بیماری از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه به منظور بررسی سطح آنتی بادی ضد کزاز در افراد بالای 50 سال در شهرستان کاشان انجام گردید.روش بررسی: این مطالعه بصورت توصیفی در سال 1387 روی 180 فرد بالای 50 سال که به آزمایشگاه بوعلی کاشان برای انجام آزمایش چکاپ مراجعه کردند انجام شد. پس از کسب رضایت،پرسشنامه ای استاندارد حاوی اطلاعات دموگرافیک و سابقه واکسیناسیون کزاز تکمیل و سپس از هر فرد 5 سی سی خون گرفته و سطح آنتی بادی کزازبه روش الایزا اندازه گیری شد. نتایج بوسیله SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و با آمار توصیفی ارائه گردید.یافته ها: 65% افراد ایمنی محافظت کننده علیه کزاز نداشتند (سطح آنتی توکسین کزاز کمتراز IU/ml 0.1). از 180 فرد مورد مطالعه 72 نفر (40%) سابقه دریافت واکسن نداشتند در حالی که 47 نفر (%26.1) حداقل یک نوبت واکسن دریافت کرده بودند. از میان 86 فرد بالای 60 سال 6 نفر (7%) آنتی توکسین کزاز (IU/ml 0.1 - 1) و 5 نفر (%5.8) آنتی توکسین کزاز (IU/ml£1) داشتند. جنس مرد و دریافت قبلی واکسن با ایمنی محافظت کننده ارتباط داشت سطح آنتی توکسین با افزایش سن کاهش یافت.نتیجه گیری: به نظر می رسد اکثریت افراد بالای 50 سال دراین مطالعه به علت پوشش ناکافی واکسیناسیون، نسبت به کزاز ایمن نمی باشند و بهبود سطح ایمنی علیه کزاز در این افراد وجود دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: کزاز بیماری مرگباری است که توسط سم باسیل گرم مثبت کلستریدیوم تتانی ایجاد می شود. بروز سالیانه این بیماری در جهان یک میلیون نفر در سال است. علایم تیپیک بیماری شامل تریسموس، خنده شیطانی و اپیستوتونوس می باشد. علت اصلی مرگ در فاز ابتدایی بیماری اسپاسم عضلات حنجره و در فاز تاخیری دیس ریتمی می باشد. شرح مورد: بیمار آقای 88 ساله با شکایت اصلی اختلال تکلم، درد گردن و محدودیت در باز نمودن دهان به اورژانس مراجعه کرد. با توجه به سابقه زخم، عدم واکسیناسیون کزاز، علایم و نشانه های کلینیکی و نتایج حاصل از بررسی ها بیماری کزاز برای بیمار مطرح شد. بعد از شروع تتابولین و واکسن کزاز برای بیمار و تجویز مترونیدازول، بیمار در بخش مراقبت های ویژه بستری شد. بیمار به مدت 13 روز در بخش مراقبت های ویژه تحت درمان حمایتی بود و در نهایت به دنبال شوک سپتیک و نارسایی چند ارگانی فوت شد. بحث : کزاز یک بیماری نادر و خطرناک است که با توجه به اجرای برنامه کشوری واکسیناسیون برای اطفال و زنان باردار، بروز کزاز بالغین در کشور به صور چشمگیری کاهش داشته است. وزرات بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برنامه جامع ایمن سازی کشوری شامل ایمن سازی کزاز را از سالهای ابتدایی دهه شصت تدوین و به دانشگاه ها جهت اجرا در بیمارستانها، درمانگاهها و مراکز بهداشتی ابلاغ کرد. با وجود کاهش چشمگیر در کزاز بالغین و حذف کزاز نوزادی همچنان سالانه تعدادی بیمار مبتلا به کزاز در رده سنی بالغین از جمله بیماری که در این مقاله گزارش شد، ثبت می گردد. نتیجه گیری: کزاز یک بیماری با شیوع پایین اما خطرناک است. برنامه های پیشگیری جامع در کشور منجر به کاهش بروز این بیماری در کشور شده است. برای کنترل و ریشه کنی این بیماری لازم است خلاهای موجود در برنامه های پیشگیری کزاز شناسایی شده و تمهیدات لازم برای اصلاح آنها اندیشیده شود.

مقدمه: ایمن سازی مادران برعلیه عفونت های خاص در ایام بارداری سبب ایجاد ایمنی شیرخوار در مقابل کسب آن عفونت ها می شود.هدف : سنجش وضعیت ایمنی ضددیفتری و کزاز جفت های مادر و کودک 2 ماهه مراجعه کننده برای انجام واکسیناسیون مرسوم کشوری و نقش ایمن سازی ضددیفتری-کزاز دوران بارداری مادر برآن، ارزیابی نقش واکسیناسیون مادر بر توان ایمنی زایی واکسن حاوی توکسیوئید دیفتری-کزاز در شیرخواران و تعیین نسبت مادرانی که برنامه ملی واکسیناسیون دوران بارداری را رعایت نکرده اند.مواد و روش ها : از 110 جفت مادر و کودک 2 ماهه به ظاهر سالم آنها، قبل ازدریافت اولین دوز واکسن دیفتری، کزاز و سیاه سرفه "DTwP" و نیز از کودکان 8-4 هفته پس از تجویز سومین دوز واکسن، نمونه خون تهیه و تیتر آنتی بادی های ضددیفتری و ضدکزاز با روش ELISA کمی اندازه گیری شد. سابقه واکسیناسیون ضد دیفتری - کزاز مادران (dT) در دوران بارداری ثبت و بر اساس آن مادران و کودکان آنان به دو گروه واکسن مثبت و واکسن منفی تقسیم شدند. میانگین تیتر آنتی بادی های ضدکزاز و دیفتری در دو گروه از مادران و شیرخواران 2 ماهه آنان محاسبه و با روش آماری Paired t-test مقایسه شد و همچنین میانگین تیتر آنتی بادی های حاصل از تجویز 3 دوز واکسن دو گروه از کودکان اندازه گیری و با روش آماری فوق مقایسه شد.نتایج : تعداد 22 نفر(%20) از 110 مادر دردوران بارداری واکسینه نشده بودند. تمام مادران واکسینه شده بر علیه دیفتری و کزاز ایمنی سرمی داشتند ولی از 22 مادر واکسینه نشده تعداد 6 مادر (27.2%) به دیفتری و 1 نفر (4.5%) به کزاز حساس بودند. در بررسی وضعیت ایمنی شیرخواران 2 ماهه، نسبت افراد ایمن بر علیه دیفتری و کزاز در گروه کودکان متولد شده از مادران واکسینه شده به طور معنی داری بیش از کودکان گروه دیگر بوده است.میانگین تیتر آنتی بادی های ضددیفتری و کزاز در مادران واکسینه شده و شیرخواران 2 ماهه آنان به طور معنی داری بیشتر از گروه واکسینه نشده بوده است. میانگین تیترآنتی بادی بر علیه دیفتری در مادران واکسینه شده و شیرخواران در مقابل مادران واکسینه نشده و کودکان آنان به ترتیب: 0.78 (SD 0.26) IU/ml در مقابل p=0.000, 0.31 (SD 0.18) و 0.50 (SD 0.33) در مقابل p=0.000, 0.17 (SD 0.15) و بر علیه کزاز به ترتیب 1.95 (SD 1.23) در مقابل p=0.000, 0.51 (SD 0.45) و 1.16 (SD 1.23) در مقابل p=0.000, 0.31 (SD 0.25) بوده است.تمام کودکان پس از دریافت 3 دوز واکسن DTwP ایمنی کامل بر علیه عفونت های فوق کسب کرده و آنتی بادی مادری، مهاری بر پاسخ ایمنی آنان نداشته است.نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، به دلیل عدم کفایت پوشش کافی واکسیناسیون dT در دوران بارداری، کوشش بیشتر برای ارتقای سطح پوشش واکسیناسیون برای حفاظت مناسب تر مادران و شیرخواران توصیه می شود. همچنین اجزای توکسوئید دیفتری و کزاز موجود در واکسن DTwP مصرفی کشور از توان ایمنی زایی بسیار مناسبی برخوردار بوده و آنتی بادی مادری اثر مهاری در پاسخ ایمنی شیرخوار به واکسن DTwP نداشته است.

در متن های دامپزشکی دوره اسلامی بارها به نام قیصر در زمره بیماری های دامی بر می خوریم که به ویژه در اسب به خوبی توصیف شده است. اشاره به انقباضات عضلانی، بیرون زدگی پلک سوم، اختلال در بلع و علایم دیگر از موارد مهم مورد اشاره در متن های مذکور هستند که این احتمال مترادف بودن واژه قیصر با کزاز دامی و به ویژه اسبی را قوت می بخشد. در این مقاله به بررسی دو مفهوم کزاز و مترادف های قیصر از دو دیدگاه ریشه شناسی و مفهوم شناسی تاریخی و همچنین بررسی علمی آسیب شناختی بیماری قیصر پرداخته ایم.